1. 
   punctus elevatus
   Middeleeuws intonatieteken (een hoge punt) dat met name in liturgische handschriften te vinden is, maar dat ook af en toe in wereldlijke (teksten en) handschriften als interpunctieteken gebruikt werd, bijv. in de Lanceloet-compilatie en in het Leidse Lorreinen-fragment (UB Leiden, hs. ...
   Gevonden op http://www.dbnl.org/tekst/bork001lett01_01/
   
   

Tip: dubbelklik op een woord om de definities daarvan te zien.