Zoek op

supinum

supinum zelfst.naamw. [taalkunde] de zelfstandig gebruikte verbogen infinitief in het Latijn; ook verbaal substantieve wijs genoemd; in tegenstelling tot het gerundium is de tijd toekomend   Voorbeeld: `Supina vertaalt men doorgaans met 'om te' + infinitief. ` Bron: Wikiwoordenboek - su...
Gevonden op http://www.woorden.org/woord/supinum

Supinum

De Latijnse nominale werkwoordsvorm, vooral gebruikelijk bij werkwoorden van beweging om het doel van de beweging aan te duiden Afgeleid van het Latijnse supinum (achterovergebogen). Bijvoorbeeld: `cubitum ire` (gaan slapen)
Gevonden op http://members.chello.nl/m.elburg4/Retorica/fil_s.htm

Supinum

Het supinum is een tak uit de Latijnse grammatica, een niet-finiete vorm van het werkwoord. Van het supinum is het Participium Perfectum Passief afgeleid: het supinum I is altijd gelijk aan de onzijdige vorm van het Participium Perfectum Passief. Het supinum komt ook in andere talen voor. Er bestaan twee supina: het supinum I eindigt op -um en het...
Gevonden op http://nl.wikipedia.org/wiki/Supinum

supinum

nominale vorm van het ww. (toon de herkomst via de etymologiebank)
Gevonden op http://www.etymologiebank.nl/trefwoord/supinum
Geen exacte overeenkomst gevonden.