de fysica zelfst.naamw. (v.) Uitspraak: [ 'fizika ] Afbreekpatroon: fy·si·ca Verbuigingen: fysica's (meerv.) wetenschap die zich bezighoudt met verschijnselen die je kunt waarnemen en meten Voorbeeld: 'theoretische fysica studeren' Synoniem: natuurkunde Synoniemen: natuurkunde 
1) Schoolvak 2) Leervak op school 3) Beoefening van de natuurkunde 4) Leer van de natuurverschijnselen 5) Bètawetenschap 6) Natuurwetenschap 7) Natuurkunde 8) Natuurkundige term 
(E: physics) Natuurkunde. Een natuurkundige is een fysicus (E: physicist), meervoud: fysici
[natuurkunde scheikunde en sterrenkunde] Zie natuurkunde.
natuurkunde
natuurwetenschap (toon de herkomst via de etymologiebank)
wetenschap die natuurlijke verschijnselen bestudeert en dan aan de hand van wiskundige wetten verklaart.
• [wetenschap] de wetenschap van de materie en de bestudering van het gedrag en de interactie in ruimte en tijd.
(Engels: physics) fysica is de wetenschap van de materie en de bestudering van het gedrag ervan en de interactie in ruimte en tijd.
De wetenschap die de wetten bestudeert die de structuur van het zichtbare heelal bepalen en de wisselwerkingen tussen basiscomponenten, en van materie en energie, met als breder doel het verklaren van natuurlijke verschijnselen. (AAT-Ned)
natuurkunde
(Eng: physics) De wetenschap van energie en materie en hun onderlinge relaties. De natuurkunde is onder andere opgedeeld in de volgende deelgebieden: mechanica, warmte, akoestiek, optica, en elektriciteit en magnetis me. Daarnaast bestaan er nog een groot aantal andere deelgebieden.
natuurkunde.
De wetenschap die de wetten bestudeert die de structuur van het zichtbare heelal bepalen en de wisselwerkingen tussen basiscomponenten, en van materie en energie, met als breder doel het verklaren van natuurlijke verschijnselen