de rabbijn zelfst.naamw. (m.) Uitspraak: [ rɑˈbɛin ] Afbreekpatroon: rab·bijn Verbuigingen: rabbijnen (meerv.) joods geestelijke Synoniemen: rabbi 
1) Geestelijke 2) Geestelijk ambt 3) Rebbe 4) Joodse geestelijke 5) Jodenpriester 6) Joods geestelijke 7) Heilige 8) Joods godsdienstleraar 9) Joods onderwijzer 10) Godsdienstonderwijzer Hebreeuws 11) Beroep 12) Weleerwaarde heer 13) Joods priester 14) Rabbi 15) Joodse geleerde 16) Joodse godsdienstleraar 
joodse godsdienstleraar die ook raadgever in een joodse gemeenschap en leider van een synagoge is; rabbi
[jodendom] (Hebreeuws: rab, rabbi = meester) Joodse geestelijke met verantwoordelijkheid voor prediking, zielzorg en geloofsonderricht en voor het juridisch-administratief beheer van een gemeente. Het Jodendom kent geen hiërarchie, ook al geniet het oordeel van de opperrabbijn van Jeruzalem groot gezag.
joods godsdienstleraar
joodse godsdienstleraar (toon de herkomst via de etymologiebank)
Een 'rabbijn' of 'rabbi' (Aramees: רַבִּי, 'rabī', Jiddisch: רבה, 'Rebeh') is een joodse geleerde die een expert is op het gebied van de halacha, de joodse wet. De term 'rabbijn' wordt tegenwoordig algemeen gebruikt om de spirituele leider van een synagoge aan te duiden.
•religieuze, joodse geleerde die een expert is op het gebied van joodse wetgeving.
Geestelijk leider en leraar van de joodse gemeente.
joods godsdienstleraar
joodse godsdienstleraar