affronteren werkw. Uitspraak: [ ɑfrɔn'terə(n) ] Afbreekpatroon: af·fron·te·ren Vervoegingen: affronteerde (verl.tijd enkelv.) Vervoegingen: heeft geaffronteerd (volt.deelw.) pijnlijk en provocerend beledigen Voorbeeld: 'iemand in het openbaar affronteren' 
1) Beledigen 2) Krenken 
krenken
krenken (toon de herkomst via de etymologiebank)
krenken, beledigen
[Let op: mogelijk oud Nederlands van 1400-1800] verkorten, beledigen, verongelijken, honen