de tonaliteit zelfst.naamw. (v.) Verbuigingen: tonaliteiten 1) het geheel van de melodische en harmonische betrekkingen tussen de tonen van een muziekstuk en een hoofdklank 2) het geheel van de kleurverhoudingen en contrast in een schilderstuk of grafisch werk Synoniemen: toonaard toonsoort 
1) Kleurschakering van een schilderij 2) Toonaard 3) Toongehalte 4) Toongeslacht 5) Toonsoort 6) Toontoestel 7) Klankgehalte 
toongehalte
toongehalte (toon de herkomst via de etymologiebank)
In de muziekleer is 'tonaliteit' een hiërarchisch stelsel van tonen of akkoorden met betrekking tot een grondtoon, die het tooncentrum van de compositie is. Tonaliteit staat tegenover atonaliteit.
Aanduiding voor het verschijnsel dat aan een muziekstuk een toonladder ten grondslag ligt.
het principe dat een muziekstuk gebaseerd is op een toonladder.
Systeem van relaties en tonen tot een centrale toon, waarin elke toon een functie en plaats krijgt toebedeeld in de toonhiërarchie.