[geschiedenis oudheid] (barbaroi) Griekse aanduiding voor volkeren die geen Grieks spraken ('brabbelaar'). Grieken en Romeinen gebruikten de benaming vooral voor de in hun ogen ongeciviliseerde stammen aan de (noordelijke) grenzen van het rijk. Zie ook volksverhuizingen.
[Let op: mogelijk oud Nederlands van 1400-1800] die kwaad spreken
(Romeinen) een niet beschaafde inwoner van de provincie. Vaak werd daar ook niet Romeins mee bedoeld. De Germanen werden gezien als barbaren.
voor de oude Grieken: vreemde volkeren. Oorspronkelijk had het woord geen ongunstige betekenis.