desintegreren werkw. Uitspraak: [ dɛsɪntə'xrerə(n) ] Afbreekpatroon: des·in·te·gre·ren Vervoegingen: desintegreerde (verl.tijd enkelv.) Vervoegingen: is gedesintegreerd (volt.deelw.) samenhang verliezen en uit elkaar vallen Voorbeelden: 'een volledig gedesintegreerde staat' , 'desintegrerende maatschappij' Antoniem: integreren Syno...
1) Uiteenvallen 2) Uiteenspringen 
uiteenvallen
uiteenvallen (toon de herkomst via de etymologiebank)
Een voorwerp desintegreert als het in zijn onderdelen uiteenvalt of als er stukken vanaf vallen door gebrek aan hechting. [[en]] An object disintegrates when it breaks into its parts or when pieces fall off due to lack of adhesion.