I legitimeren werkw. Uitspraak: [ lexitiˈmerə(n) ] Afbreekpatroon: le·gi·ti·me·ren Vervoegingen: legitimeerde (verl.tijd enkelv.) Vervoegingen: heeft gelegitimeerd (volt.deelw.) zeggen waarom iets juist is Voorbeeld: 'een ontvoering legitimeren' Synoniem: rechtvaardigen II zich legitimeren reflexief werkw. Uitspraak: [ lexitiˈmerə(...
1) Zijn identiteit bewijzen 2) Echt verklaren 3) Echten 4) Wettigen 5) Wettig maken 6) Als echt erkennen 7) Identificeren 8) Rechtvaardigen 9) Vaststellen 
wettigen
Legitimeren is het bewijzen van identiteit. Wie zich moet legitimeren moet aan kunnen tonen dat hij de persoon is voor wie hij zich uitgeeft. Mensen kunnen dit doen door hun identiteitskaart (ID-kaart), paspoort of rijbewijs te tonen. Legitimeren betekent hetzelfde als identificeren: iemand moet zijn identiteit kunnen bewijzen. In Nederland is iede...
voor echt verklaren (toon de herkomst via de etymologiebank)
privacyrecht: zich identificeren. Bijv. de politie hield de man staande, hij moest zich ~. Van belang ...
een bewijs tonen waaruit blijkt dat je bent wie je zegt te zijn vb: bij de ontvangst van het pakje moest ik me legitimeren
[Let op: mogelijk oud Nederlands van 1400-1800] wettigen
(politiek of militair) toestaan, goedkeuren of achteraf rechtvaardigen. Sommige oorlogshandelingen worden achteraf gelegitimeerd.
1. Wettigen. 2. Bewijzen dat men de persoon is voor wie men zich uitgeeft
Wettig verklaren