de stuit zelfst.naamw. (m./v.) Uitspraak: [ stœyt ] Verbuigingen: stuiten (meerv.) onderste stuk van je ruggengraat Synoniemen: kruis anatomie staartstuk Spreekwoorden en zegswijzen • tegen de borst stuit en (=ergens zwaar moeite mee hebben / met tegenzin ondervinden) Naar de spreekwoorden 
1) Onderste van de ruggengraat 2) Deel van een skelet 3) Deel van een grendel 4) Gedeelte van de rug 5) Deel van de wervelkolom 6) Deel van de ruggengraat 7) Langwerpig broodje 8) Lichaamsdeel 9) Deel van de rug 10) Staartstuk 11) Poos 12) Onderste deel van de ruggengraat 13) Onderste deel van een wervelkolom 
achterste
achterste (toon de herkomst via de etymologiebank)
• [anatomie] onderste gedeelte van de rug ter hoogte van het stuitbeen.
stoot
1> verdikt berghout aan kop en/of kont . Ook stuis , boeghout , of soms ook stoothout genoemd. F.R.Loomeijer : Met zeil en Treil, de tjalk in de binnen- en buitenvaart. Uitg. Alk, Alkmaar. 2de druk 1999 - Stuiten zijn voornamelijk bekend van skûtsjes [ nr.7 in afbeelding ] en tjalken , maar ook snikken , bokken , pakschuiten hadden ze en er is z.....
Uit `De lagere vaktalen: Taal der bouwbedrijven` 1914 palen tot op den stuit inheien: tot zij niet verder kunnen.
Uit `De lagere vaktalen: Taal der smeden en koperslagers ` 1914 zie houvast.