stuiten werkw. Uitspraak: [ ˈstœytə(n) ] Afbreekpatroon: stui·ten Vervoegingen: stuitte (verl.tijd enkelv.) Vervoegingen: heeft, is gestuit (volt.deelw.) tegen iets aan komen en terugkaatsen Voorbeeld: 'Bij het biljarten stuiten de ballen steeds tegen elkaar.' niet te stuiten zijn (niet tegengehouden kunnen worden) 'De opmars van die t...
1) Reflecteren 2) Ketsen 3) Terugkaatsen 4) Schokken 5) Stutten 6) Ophouden 7) Stuitjes 8) Stuiteren 9) Stoten 10) Schutten 11) Schragen 12) Vastlopen 13) Niet verder kunnen 14) In zijn vaart belemmeren 15) Remmen 16) Echoën 17) Tegenhouden 18) Verhinderen 19) Veren 20) Botsen 21) Terugstoten 22) Weerkaatsen 
tot staan brengen
bluffen (toon de herkomst via de etymologiebank)
personen- en familierecht: ~ van een huwelijk: beletten dat een voorgenomen huwelijk plaatsvindt. Bijv. omdat het een schijnhuwelijk ...vermogensrecht: voorkomen dat verjaring plaatsvindt. ...
niet verder laten gaan vb: we moeten hem in zijn enthousiasme stuiten
tot staan brengen, terugkaatsen