uitbehandeld bijv.naamw. 1) van een patiënt dat de medische behandeling is voltooid 2) van een patiënt dat verdere medische behandeling geen nut heeft 
in een dusdanige toestand verkerend dat medische behandeling geen soelaas meer biedt; waarvoor geen therapie meer bestaat
aanduiding van de status waarbij geen gerichte curatieve behandeling (bijv. bij kanker, hiv-infectie) meer voorhanden is; als iemand uitbehandeld is, kan iemand niet meer beter worden, maar er is nog wel palliatieve zorg mogelijk