unipolair bijv.naamw. 1) met één pool, eenpolig 2) waarbij de geleiding optreedt door hetzij negatieve hetzij positieve deeltjes 
1) Eenpolig 2) Slechts een pool hebbend 
(Eng: unipolar) Zie éénpolig.
(Eng: unipolar) 1. Eén enkele pool of polariteit bezittend. 2. Werkwijze waarbij van één bepaald type stroomdrager gebruik wordt gemaakt.
(Eng: unipolar) De term verwijst naar een methode voor de overdracht van signalen met één polariteit, dat wil zeggen, met positieve of negatieve spanningssignalen, maar niet beide. Meestal wordt een merkteken door een elektrische stroom in één richting (dus één polariteit) voorgesteld, en een spatie door de afwezigheid van die stroom. ...