verkrachten werkw. Uitspraak: [ vərˈkrɑxtə(n) ] Afbreekpatroon: ver·krach·ten Vervoegingen: verkrachtte (verl.tijd enkelv.) Vervoegingen: heeft verkracht (volt.deelw.) 1) met geweld dwingen tot geslachtsgemeenschap Voorbeeld: 'Hij verkrachtte zijn buurmeisje.' 2) ernstig schenden Voorbeeld: 'de wet verkrachten...
1) Onteren 2) Aanranden 3) Schenden 4) Vergrijpen 5) Violeren 6) Schofferen 7) Ernstig overtreden 8) Misbruiken 
onteren; overtreden (toon de herkomst via de etymologiebank)
strafrecht: misdrijf tegen de zeden, waarbij door geweld of bedreiging met geweld het lichaam van het slachtoffer tegen diens ...
met geweld dwingen tot geslachtsgemeenschap vb: het meisje werd door drie mannen verkracht
•iemand met geweld tot seksueel verkeer dwingen.