Def.: een verankeringsysteem dat berust op de wrijving langs een in de grond aangebracht groutlichaam
Verankeringselement bestaande uit een in de grond gebrachte stalen staaf, of bundel staven, die door cementmortel wordt verankerd en omhuld.
Een 'groutanker' is een verankeringselement, bestaande uit een staaf die aan het uiteinde over een lengte van 4 tot 6 m in een cilinder van grout wordt ingebed. Het systeem bestaat uit een in de grond gevormd blok beton, dat zich in een zandlaag bevindt, en dat wordt verbonden met een voorspanstaaf of een stalen streng.