de polariteit zelfst.naamw. (v.) Verbuigingen: polariteiten 1) de eigenschap hebben om polen te bezitten 2) de eigenschap hebben om polair tegengesteld te zijn wat dan vaak wordt uitgedrukt met negatief en positief 
1) Magnetisch verschijnsel 2) De aard van Polen bezitten 
1) Het elektrotechnische begrip dat wordt gebruikt om de relatie tussen een spanning en een referentiepotentiaal (+) uit te drukken. 2) Met betrekking tot transformatoren is polariteit de aanduiding van de stroomrichting door de hoogspanningsklemmen afgezet tegen de richting door de laagspanningsklemmen.
[Componenten] Een component met een positieve en een negatieve aansluiting
poligheid
(Eng: polarity) De toestand dat iets positief of negatief elektrisch geladen is, of dat iets het magnetische noorden of zuiden is.
Meestal wordt er gedoeld op de luidspreker polariteit. Zie: bekabeling, luidspreker kabels Over de absolute polariteit van het geluidssignaal (dus of de conus van je luidspreker naar voor- of naar achter gaat bij die klap op de basedrum) is er een AES standaard. 
De aanwezigheid of het merkbaar zijn van twee tegengestelde of contrasterende principes of tendensen, zoals bijvoorbeeld in elektrische batterijen of magneten.
tegenstelling
(De draairichting van elektrische signalen.)