versterven werkw. Verbuigingen: verstierf Verbuigingen: verstorven 1) overlijden als gevolg van het niet meer toedienen van vocht en voedsel 2) ten gevolge van iemands overlijden op een ander overgaan, nalaten 
1) Afsterven 
het verschijnsel dat een patiënt als onderdeel van het normale stervensproces in veel gevallen geleidelijk en vaak zonder duidelijke aanleiding steeds minder gaat eten en drinken en uiteindelijk overlijdt
[Let op: mogelijk oud Nederlands van 1400-1800] door sterven verminderen. ook door sterven verbeurd worden, op een ander overgaan
Het zich ontzeggen van - dus sterven aan - materiële of geestelijke genoegens om tot grotere geestelijke zelfbeheersing en inkeer te komen.
Uit `De lagere vaktalen: Taal der Loodgieters, zinkbewerkers en gasfitters` 1914 't vervliegen van scherpe vochten, wat verschalen is voor dranken.