de vrijspraak zelfst.naamw. (m./v.) Uitspraak: [ 'vrɛisprak ] Afbreekpatroon: vrij·spraak Verbuigingen: vrijspraken (meerv.) vonnis waarbij iemand wordt vrijgesproken juridisch 
1) Rechtsterm 2) Vonnis 3) Rechtskundige term 
Uitspraak, door de rechter, waarbij hij niet bewezen acht dat het door de officier van justitie ten laste gelegde feit door de verdachte is gepleegd.
[wet en recht] Uitspraak van de rechter in een strafproces waarin wordt geoordeeld dat er geen wettig en overtuigend bewijs is dat de verdachte het strafbare feit heeft gepleegd. Er volgt dan ook geen straf, maar dat betekent niet dat de rechter bewezen acht dat de verdachte onschuldig is. Zie ook vonnis.
Een verdachte wordt vrijgesproken indien de rechter vaststelt dat de verdachte een strafbaar feit niet heeft gepleegd. Wanneer een persoon een bepaald strafbaar feit pleegt, kan hij worden aangemerkt als een verdachte in de zin van artikel 27 van het Wetboek van Strafvordering. De officier van justitie bepaalt op grond van het opportuniteitsbeginse...
strafprocesrecht: Een verdachte gaat vrijuit als de rechtbank het tenlastegelegde feit niet wettig en overtuigend bewezen ...
Vrijspraak is de beslissing van de rechter als hij het tenlastegelegde feit niet wettig en overtuigend bewezen acht.
Wanneer de rechter vindt dat het te laste gelegde strafbare feit niet bewezen is, spreekt hij de verdachte vrij
Uitspraak, door de rechter, waarbij hij niet bewezen acht dat het door de officier van justitie ten laste gelegde feit door de verdachte is gepleegd.
Dit volgt wanneer de rechter het ten laste gelegde strafbare feit niet bewezen acht. Zie ook Ontslag van rechtsvervolging.
Uitspraak van de rechter dat de tenlastegelegde feiten niet bewezen zijn.
Beslissing van de rechter als hij het telastegelegde feit niet wettig en overtuigend bewezen acht.