bipolair bijv.naamw. Verbuigingen: bipolairder Verbuigingen: bipolairst 1) waarin slechts twee toestanden of posities kunnen voorkomen 2) met duidelijk verschillende belangen of standpunten 3) sterk wisselend tussen twee stemmingen 
1) Dubbelpolig 2) Tweepolig 
tweepolig (toon de herkomst via de etymologiebank)
(Eng: bipolar) Schakeling waarin gebruik wordt gemaakt van positieve en negatieve spanningen of ladingdragers.
(Eng: bipolar) Een halfgeleider die twee stelsels polen heeft. In een conventione le transistor is er sprake van een stel polen tussen de basis en de collector en een andere tussen de basis en de emitter.
(1) kenmerken die tegenovergesteld zijn aan elkaar(2) twee polen