tweepolig bijv.naamw. Er bestaan wel dipool magneten die tweepolig zijn maar een monopool is nooit gevonden. 
1) Bipolair 
(Eng: bipolar) Zie bipolair.
(Eng: dipole) 1. Een molecule dat een elektrisch moment (elektrische kracht) heeft, dat wil zeggen een molecule waarin het centrum van de negatieve ladingen niet tegelijkertijd het centrum van de positieve ladingen is. 2. Een tweepolige antenne.