radioactief bijv.naamw. Uitspraak: [ radijoɑkˈtif ] Afbreekpatroon: ra·dio·ac·tief gevaarlijke straling uitzendend natuurkunde Voorbeeld: 'radioactief afval' 
1) Gevaarlijk stralend 2) Eigenschap van sommige elementen 
materi?le of elektromagnetische straling uitzendend als gevolg van veranderingen in atoomkernen (toon de herkomst via de etymologiebank)
met een gevaarlijke straling vb: de omgeving is hier radioactief
(Eng: radioactive) De eigenschap bezittend alfa-, bèta-, en (soms) gammastralen te kunnen emitteren. Dit is het gevolg van een nucleaire desintegra tie.
Verband houdend met radioactiviteit, d.i. verband houdend met stoffen die samengesteld zijn uit een willekeurig bestanddeel dat ioniserende straling uitzendt of een dergelijk bestanddeel bevat.
Verband houdend met radioactiviteit, d.i. verband houdend met stoffen die samengesteld zijn uit een willekeurig bestanddeel dat ioniserende straling uitzendt of een dergelijk bestanddeel bevat.
het veranderen van een instabiel atoom in een ander atoom. Tijdens het veranderen zendt het atoom straling uit