stikken werkw. Uitspraak: [ ˈstɪkə(n) ] Afbreekpatroon: stik·ken Vervoegingen: stikte (verl.tijd enkelv.) 1) doodgaan door te weinig lucht Vervoegingen: is gestikt (volt.deelw.) stikken van (het benauwd krijgen van) 'stikken van het lachen' 2) (stof) met een draad en een bepaalde steek vastzetten Vervoegingen: h...
1) Zwemmen 2) Pikeren 3) Borduren 4) Het benauwd krijgen 5) Naaien 6) Doodvallen 7) Doorstikken 8) Smoren 9) Werpen 10) Vergeven zijn 11) Verstikken 
[Let op: Spelling en uitleg uit 1890] (Je hebt me mooi laten -) (Toneel), verwijt aan den souffleur, dat hij niet duidelijk genoeg gesouffleerd heeft.
naaien - Jaar van herkomst: 1366 (MNW )
naaien (toon de herkomst via de etymologiebank)
• [erga] om het leven komen door zuurstofgebrek in de hersenen. • [ov] een stuk stof middels een aantal vrij losse steken op zijn plaats houden. •tweede betekenisomschrijving. •enz.
[I] naaien [II] smoren
Het vastmaken van materialen door middel van een in-en-uit beweging met draad of touw.
Uit `De lagere vaktalen: De steenbakkerstaal` 1914 de steenaarde met de stik- of steekschop bewerken.