stotteren werkw. Uitspraak: [ ˈstɔtərə(n) ] Afbreekpatroon: stot·te·ren Vervoegingen: stotterde (verl.tijd enkelv.) Vervoegingen: heeft gestotterd (volt.deelw.) moeizaam praten met haperingen en herhalingen van het begin van woorden Synoniemen: hakkelen haperen schutteren stamelen 
1) Psellisme 2) Hesitatie 3) Schutteren 4) Hakkelen 5) Niet behoorlijk uit zijn woorden kunnen komen 6) Totteren 7) Tottelen 8) Stamelen 9) Haperen 10) Haperend spreken 11) Spraakgebrek 12) Gebrekkig spreken 13) Doddelen 14) Moeilijk praten 15) Manier van praten 16) Gebroken praten 
hakkelen
hortend spreken (toon de herkomst via de etymologiebank)
Stotteren is een stoornis van het praten die onder invloed staat van de zenuwen. Iemand die stottert heeft de neiging om met name de eerste lettergrepen van woorden te herhalen of deze uit te rekken, ofschoon de klanken zelf zonder fouten kunnen worden weergegeven. Stotteren ontstaat meestal reeds op jonge leeftijd. Door sommige onderzoekers wordt ...
spraakgebrek waarbij je het begin van woorden een paar keer herhaalt vb: 'mmmag ik bbbinnenkomen,' stotterde hij
niet-vloeiend praten, bijvoorbeeld door het herhalen van klanken, lettergrepen of woorden, het verlengen van klanken of het pauzeren binnen woorden
hakkelen
Ga naar een dokter of huisarts! Volg geen adviezen over gezondheidsklachten van het internet op. [basiswoordenlijst groep 6]
Abstract: Bij stotteren is sprake van een probleem in de timing en onderlinge afstemming van de bij het spreken betrokken motorische processen. Bij een aanleg tot stotteren bepalen interne of externe problemen of iemand ook echt gaat stotteren.
Stotteren is een stoornis in de timing van de spraakmotorische activiteit.