klieven werkw. Uitspraak: [ ˈklivə(n) ] Afbreekpatroon: klie·ven Vervoegingen: kliefde (verl.tijd ) Vervoegingen: gekliefd (volt.deelw.) in stukken breken of hakken van steen of hout Voorbeelden: 'hij klieft de boomstam om brandhout te maken' , 'een diamant klieven' Synoniem: kloven Synoniemen: doorhakken doorhouwen doorklieven doormidd...
1) Kloven 2) Splijten 3) Doodstraf 4) Doorhakken 5) Uiteensplijten 6) Splitsen 7) Met kracht vaneen scheiden 8) Doorklieven 9) Doorhouwen 
Klieven is een bewerking van een blok natuursteen, met bijvoorbeeld wiggen, met het doel het blok op gecontroleerde wijze te splijten.
kloven, splijten - Voorbeeld: ‘Ze stonden nu, met ingehouden asem, te kijken op de boom die zo vreselijk gekloven was’ - Voorbeeld: ‘Ze kloof en klopte neven hen, op de grond aan planken voor een doodkistje’
splijten
•langs een scherp breukvlak in tweeën hakken. •tweede betekenisomschrijving. •enz.
Klieven is het met kracht splijten van natuursteen.
Doorsnijden.
Uit `De lagere vaktalen: Diamantbewerking` 1914 klooven.